Cupfighter Bradford City van degradatie naar titelkandidaat

Bradford City, begin deze eeuw nog actief in de Premier League, vertoont tegenwoordig zijn kunsten in de League Two. Hoe kan een club zo snel afzakken? Hebben de ‘Bantams’ nog reden tot juichen gehad en hoe verloopt het huidige seizoen?

Dieptepunt

Op 11 mei 1985 sloeg het noodlot toe in het prachtige Valley Parade. Bradford City was al zeker van de titel toen Lincoln City op bezoek kwam. De 11706 aanwezigen kregen geen spektakelstuk voorgeschoteld, het stond dan ook lang 0-0. Op de livebeelden van de wedstrijd is rond de 40e minuut al een op het eerste gezicht onschuldige rook te zien op de ‘Main stand’, die naar verluidt ontstaan is door een toeschouwer die zijn sigaret heeft gedumpt. Snel en verraderlijk verspreidde het vuur zich over de hele tribune. De nooduitgangen waren gesloten dus de enige manier om jezelf in veiligheid te brengen was het betreden van het veld. Terwijl een hoop mensen vochten voor hun leven, zongen andere vrolijk door alsof er niks aan de hand was, dit leverde hele tegenstrijdige beelden op. Een hoop Bantams onderschatten het gevaar, of waren slecht ter been, voor 56 fans konden de hulpdiensten en de vele helpende supporters niks meer betekenen, zij stierven in de vuurzee. Er is een monument geopend ter nagedachtenis. 

 Premier League

‘The Chickens’, zoals de fans zichzelf met regelmaat noemen spelen niet al sinds jaar en dag in de League Two. Ze staan erom bekend dat ze heel erg door de divisies heen schommelen. Waar ze in het seizoen 2016-2017 bijvoorbeeld nog de finale van de play-offs haalden voor de Championship (2e niveau Engeland); waarin ze nipt verloren van Millwall (1-0), werd het jaar erna de Schotse succescoach en oud-speler Stuart McCall ontslagen wegens ‘tegenvallende resultaten’. Dit schoot bij veel fans in het verkeerde keelgat.

Clubeigenaar Edin Rahic was door niemand binnen de club nog geliefd. Zijn slechte status had overigens ook te maken met vriendjespolitiek binnen de club en een slecht aankoopbeleid, dit samen zorgde ervoor dat iedereen hem achtte de club te verlaten. 4 december 2018 was het eindelijk zover, Rahic stapte op in overleg met de club, tot vreugde van de supporters. Toch gebeurde dit in de ogen van de fans te laat, waar de club twee seizoenen ervoor nog bijna promoveerde, was er nu een wonder nodig om degradatie af te wenden. Dit wonder kwam er niet, Bradford werd laatste en degradeerde direct. 

Dit was zeker niet de eerste keer dat Bradford zichzelf de das omdeed met het gevoerde beleid. Zo speelden ze in 1999-2000 voor de eerste keer in de clubgeschiedenis in de Premier League, het seizoen erna vlogen ze er weer zonder pardon uit. De hoofdreden was het aantrekken van te dure spelers, dit bracht Bradford City zodanig in de problemen dat de focus van seizoen 2000-2001 meer lag op de financiën van de club dan het voetbal. Deze bestuurlijke malaise bracht de Engelse club binnen acht jaar terug naar de League Two.

Cupfighters

In het jaar voetbaljaar 1910-1911 liet Bradford alvast een voorschot zien op wat ze iets meer dan honderd jaar later nog eens dunnetjes over zouden doen. Ze stuntten in FA Cup. In 1910-1911 versloegen ze achtereenvolgens New Brompton, Norwich City, Grimbsy Town, Burnley en Blackburn Rovers om het in finale op te nemen tegen Newcastle United. Destijds was er nog geen verlenging dus elk gelijkspel in een knock-outsysteem resulteerde in een replay. De eerste wedstrijd (gespeeld in het Crystal Palace stadion van toen) eindigde in 0-0. De replay werd gespeeld op Old Trafford, Bradford won deze wedstrijd met 1-0 en zodoende staat er een FA Cup in de prijzenkast.

In een recenter verleden gebeurde het onmogelijke, voor het eerst in meer dan vijftig jaar haalde een League Two ploeg de finale van de League Cup. Onder andere al Watford (1-2) en Wigan Atletic (0-0, 4-2 n.p) werden verslagen. Daarna volgde de legendarische thuiswedstrijd tegen een Arsenal op volle oorlogssterkte. Garry Thompson maakte er 1-0 van in het voordeel van de Bantams. Pas in de 88e minuut wist Thomas Vermaelen de stand gelijk te trekken. Hierna volgde een verlenging waarin Bradford vocht voor wat het waard was, met z’n allen achter de bal. Ze kregen grote kansen tegen maar ze weerden zich voldoende om de wedstrijd in evenwicht te houden na 120 minuten voetbal. Penalty’s besliste de wedstrijd in het voordeel van het bescheiden ploegje van trainer Phil Parkinson (3-2). 

In de volgende ronde nam Bradford het wederom op tegen een team actief op het hoogste niveau van Engeland, namelijk Aston Villa. Thuis was Bradford -tegen alle verwachtingen in- de betere ploeg, daarom was de 3-1 zege ook zeker niet onverdiend. In de uitwedstrijd hadden ze de taak om de zege te verdedigen ten koste van alles. Met de nodige moeite hielden ze zich wederom knap staande, en ondanks de 2-1 nederlaag hadden ze betere papieren en zodoende stonden ze in de finale van de League Cup. Dit alles terwijl het in de competitie een stuk minder ging, want op het moment dat Bradford City het op Wembley mocht gaan opnemen tegen Swansea City, stonden ze slechts tiende in de competitie. Toenmalig voorzitter Julian Rhodes zei erover “ik heb op dit moment liever de League Cup dan promotie”. De finale ging 5-0 verloren maar de Bantams waren apetrots op hun ploeg en waren de hele wedstrijd te horen. Na 90 minuten overstemde de staande ovatie van Bradford fans het feestje van Swansea City. 

Toch was geen van bovengenoemde wedstrijden de meest memorabele wedstrijd van Bradford City. Ook niet een van de gewonnen derby’s tegen Leeds United of Huddersfield Town. 

Met trots kijken de supporters nog altijd terug op 24-1-2015. Chelsea was de tegenstander in de FA Cup. Bradford reisde met een bomvol uitvak (6000 man) af naar de club uit Londen. Vanaf de eerste tot de laatste minuut hoorde je de aanhang van Bradford door Stamford Bridge. Ook toen het na 38 minuten 2-0 achter stond door een goal van respectievelijk Gary Cahill en later Ramires. Iedereen had de Bantams al opgegeven, maar toen viel uit het niets de 2-1 van Jonathan Stead die uit de draai op doel schoot en zo Petr Čech passeerde. Er was weer hoop. Na 75 minuten deed Felipe Morais waar niemand zeven minuten voor rust nog rekening mee had gehouden, hij bracht de spanning volledig terug in de wedstrijd door 2-2 te maken. Andy Halliday maakte er in de 82e minuut 2-3 van en toen Mark Yeates ook nog de 2-4 maakte in de blessuretijd was iedereen door het dolle heen. Uit het uitvak kwam een orkaan van geluid en op het veld vloeide tranen. Het kleine Bradford had zojuist een van de beste teams in Europa uit de FA-Cup gegooid. 

Het uitvak zong het leeglopende stadion nog luidkeels toe met liedjes als “Can we play you every week” en “2-0 up, they fucked it up”. Trainer Phil Parkinson, die al ongekend geliefd was onder de fans werd ook toegezongen, met een kleine sneer naar José Mourinho: “Parkinson is the Special one”. 

Seizoen 2019/2020

Buiten alle bekerstunts om wordt er ook nog in de competitie gevoetbald. Zoals eerder vermeld speelt Bradford sinds dit jaar weer in League Two. Na de degradatie sprak de club vrijwel meteen uit dat de ambitie is om zo snel mogelijk weer terug te keren in de League One. Ook al is de aanhang van Bradford hondstrouw, het is voor een club van dit kaliber nooit goed om lang te blijven hangen in de beruchte League Two. Deze competitie wordt gekenmerkt door vervallen lege stadions, waardeloze arbitrage en natuurlijk minder televisiegelden. Kortom, alle redenen om de pijlen te richten op promotie. Hiervoor ging de selectie op de schop. Een hele hoop spelers zijn vertrokken, en een hele hoop spelers zijn aangetrokken. Topaankoop James Vaughan kan nog niet bestempeld worden als flop, maar hij maakt zijn naam voorlopig nog niet waar. Hij heeft voorlopig meer gele kaarten dan goals. De spits heeft na zestien wedstrijden namelijk vijf goals gemaakt en zes gele kaarten gepakt. Om Vaughan, en een blik aan andere spelers aan te kunnen trekken, leende Bradford City Eoin Doyle uit aan competitiegenoot Swindon Town. Hij heeft er al zeventien gemaakt dit seizoen. Swindon Town is zelfs zo te spreken over Doyle dat hij daar ‘The Ginger Pelé’ wordt genoemd. Deze situatie is ook typerend voor Bradford, want er werd over de rossige gesproken als een hardwerkende voetballer die zwaar tekortkwam, terwijl Vaughan werd gebracht als de Messias. 

Bradford staat voorlopig zevende van de 24 teams in de competitie, met zes punten achterstand op de koploper Swindon Town. Wel hebben ze twee wedstrijden minder gespeeld. Het elftal speelt over het algemeen best aardig onder bekritiseerd trainer Gary Bowyer, het heeft een van de minst gepasseerde verdedigingen van de competitie en het heeft de juiste mentaliteit om te promoveren. Er kan weer omhoog gekeken worden.

Kay van Geijn

Kay is student journalistiek en tevens supporter van Roda JC en Bradford City.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *